زمینه و هدف: هیپرتانسیون (افزایش فشار) پورت از مهم ترین علل مرگ و میر کودکان مبتلا به بیماری های کبدی است. این بیماری، عمدتا به صورت خونریزی گوارشی تظاهر می کند و درمان آن نیز بر اساس درمان خونریزی واریسی است. هدف ما در این مطالعه بررسی پاسخ به اسکلروتراپی در کودکان مراجعه کننده با خونریزی از واریس و میزان عوارض حاصل از آن است.روش بررسی: در فاصله زمانی سه سال، کلیه کودکانی که از شهریور 76 لغایت شهریور 79 به دلیل خونریزی از واریس مری به بخش گوارش بیمارستان مرکز طبی کودکان مراجعه کرده و نیاز به اسکلروتراپی داشته اند مورد مطالعه قرار گرفتند. اسکلروتراپی توسط فوق تخصص گوارش با گاستروسکوپ اولیمپوس مدل P230 انجام گرفت. چنانچه تا 72 ساعت بعد از اسکلروتراپی بیمار خونریزی نمی کرد خونریزی حاد کنترل شده در نظر گرفته می شد. برای انجام اسکلروتراپی ابتدا به بیماران میدازولام وریدی به میزان 0.1 mg/kg تزریق می شد. ترومبوار رقیق شده به یک نسبت با الکل و آب به عنوان ماده اسکلروزان مورد استفاده قرار گرفت. نتایج در فایل کامپیوتر وارد و با استفاده از نرم افزار spss تحت آنالیز آماری قرار گرفت.یافته ها: از 79 بیمار مورد مطالعه، 52 نفر (65.8%) پسر و 27 نفر (34.2%) دختر بودند. در این مطالعه، میزان موفقیت اسکلروتراپی اورژانس در کنترل خونریزی حاد از واریس مری 100% و موفقیت برنامه درازمدت اسکلروتراپی 55.7% بود. 53.3% از بیماران مبتلا به درگیری کبدی و 64.7% از بیماران مبتلا به درگیری خارج کبدی، به اسکلروتراپی درازمدت پاسخ مناسب دادند. 58.3% از موارد Child A، 83.3% از موارد Child B و 14.3% از موارد Child C سیروز پاسخ درمانی مثبت داشتند. تغییرات واریس های فوندوس معده در ضمن اسکلروتراپی درازمدت واریس های مری به این صورت بود که 15.2% سیر بهبود، 21.5% سیر تشدید، 43.3% عدم تغییر و 19% پاسخ نامشخص نشان دادند. در طول برنامه درمانی 31.6% از بیماران حداقل دچار یکی از عوارض اسکلروتراپی شدند. میزان خونریزی مجدد و مرگ و میر به ترتیب 54.4% و 8.9% بود.نتیجه گیری: اسکلروتراپی در درمان خونریزی حاد واریس مری از موفقیت بسیار بالایی برخوردار است (100%) و میزان موفقیت درازمدت آن نسبی می باشد.

تعدادی از بیماران سیروزی مراجعه کننده به بخش گوارش و کبد به مدت دو سال تحت بررسی گوارشی با کولونوسکوپی قرار گرفتند. وجود واریس رکتال و ارتباط آن با شدت نارسایی کبدی و اتیولوزی سیروز و یا درمان های انجام شده مثل اسکلروتراپی واریس مری مورد بررسی واقع شد. این مطالعه آینده نگر و بر روی تعداد 39 بیمار سیروز که به دلایل مختلف ظرف مدت 2 سال در بیمارستان بستری بودند انجام شد. بیماران بستری توسط متخصص گوارش کولونوسکوپی شدند. از 39 بیماری مورد بررسی، تعداد 7 نفر واریس رکتال داشتند. همگی بیماران با واریس رکتال مرد و متعلق به گروه c درجه بندی چیلد بودند و اسکلرو تراپی واریس مری در 6 نفر از آنها انجام شده بود با پیشرفت های درمانی و کنترل خونریزی های واریس های مری، امروزه واریس های اکتوپیک به خصوص واریس رکتال از علل مهم و قابل توجه خونریزی گوارشی در سیروز به شمار می روند. به خصوص در بیمارانی که از نظر شدت نارسایی چیلد گرید c بوده و جهت واریس در مری نیز اسکلروتراپی شده باشند. این بیماران در صورت داشتن خونریزی گوارشی باید امکان واریس رکتال را در نظر داشت. 

زمینه و هدف: خونریزی از واریس های مری یکی از عوارض کشنده هیپرتانسیون پورت است، درمانهای مختلفی برای آن وجود دارد که همگی آنها دارای عوارض زیادی هستند، به جز بندلیگاسیون واریس مری که درمان انتخابی آن بوده و تنها عیب آن قیمت بسیار بالای دستگاه یکبار مصرف برای انجام آن است. در این طرح سعی شده است تا با چند بار مصرف کردن دستگاه موجود، هزینه بندلیگاسیون را به یک صدم کاهش دهیم.روش بررسی: جهت سوار کردن بندها بر روی دستگاه، قطعه مخروطی شکل تحت عنوان دیلاتور طراحی و ساخته شد به جای گرانولهای دستگاه، از گره هایی برای کشیدن بندها استفاده شد. این گره ها ابتدا بر روی دستگاه نمونه و اندوسکوپ مورد آزمایش قرار گرفت و در صورت داشتن کارایی نسبی، بر روی بیمار آزمایش شدند. بهترین گره (61) به تعداد 91 مرتبه بر روی بیمار مورد آزمایش قرار گرفت. برای تامین بندهای دستگاه نیز از بندهای واریس همورئید (مارک EndoFlex آلمان) استفاده شد.یافته ها: بندها از لحاظ کارایی و نگهداشتن گردن واریس ها در محل بر روی بیمار، کارایی بسیار قابل قبولی داشتند. قطعه دیلاتور نیز با سرعت و کیفیت بالایی بندها را بر روی کلاهک دستگاه سوار می کرد. از ده نوع گره طراحی شده، گره هایی که در آزمایش بر روی دستگاه نمونه بندلیگاسیون و اندوسکوپ درصد موفقیت بالایی داشتند بر روی بیمار نیز تست شدند. نتایج این گره ها عبارتند از: در میان گره ها گره 61 دارای بالاترین موفقیت پرتاب بند معادل 100% از مجموع 163 پرتاب بر روی بیمار، 117 پرتاب بر روی دستگاه اندوسکوپ و 149 پرتاب بر روی دستگاه نمونه بندلیگاسیون بود. (مجموعا 429 پرتاب)لازم به تذکر است که هزینه بندلیگاسیون با دستگاه جدید ده بندی 2500 تومان است، که در مقایسه با دستگاه یکبار مصرف موجود ده بندی که 240 هزارتومان است، بسیار کمتر می باشد.نتیجه گیری: بر اساس آزمایشات به عمل آمده طرح موجود با قیمت بسیار پایینی که دارد در کنار کارایی بالای آن امکان استفاده تعداد بسیار بیشتری از بیماران را از این روش درمانی بسیار مفید فراهم خواهد کرد.

مقدمه: در اکثر کتب معتبر بیماری های داخلی و گوارش ذکر می شود که منشاء خونریزی فوقانی گوارش در بیماران مبتلا به هیپرتانسیون پورت و واریس مری، علل غیر واریسی است. با توجه به اینکه این آمارها از کشورهای غربی ارائه می شود که در آنها الکلیسم مزمن علت اصلی سیروز کبدی و واریس مری است و نیز با توجه به اینکه الکل اثر مستقیم بر مخاط فوقانی گوارش دارد که می تواند با خونریزی گوارشی همراه باشد.، این نتایج برای کشور ایران که تقریبا همه موارد هیپرتانسیون پورت غیر الکلیک هستند، درست نمی باشد.روش کار: این مطالعه با هدف تعیین علل خونریزی گوارشی در بیماران سیروتیک، غیر الکلیک شمال شرق ایران که واریس پیشرفته مری داشتند انجام گرفت. در مدت نه سال (1372-1380) 161 مورد آندوسکوپی فوقانی گوارش در بیماران فوق، حداکثر 24 ساعت پس از یک خونریزی شدید گوارشی انجام شد و علل خونریزی گوارشی مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: در 153 بیمار (95%) منشا خونریزی دقیقا مشخص شد. در 124 مورد (81.1%) منشا خونریزی واریس مری بود و 29 بیمار (18.9%) خونریزی غیر واریسی داشتند.نتیجه گیری: شایع ترین علل خونریزی غیر واریسی عبارت بودند از: اولسر اثنی عشر (41.37%)، اروزیونهای معده و یا دئودنوم (27.58%)، گاستروپاتی ناشی از هیپروتانسیون پورت (20.68%) و زخم معده (10.36%) بر خلاف گزارشات کلاسیک غربی، فقط 18.9% بیماران مطالعه حاضر خونریزی غیر واریسی داشتند. گزارش منابع غربی در بیماران الکلیک برای بیماران حاضر مصداق ندارد.

سابقه و هدف: ایجاد اولسر به دنبال تمامی موارد لیگاسیون واریس مری با باند (EVL) مشاهده می شود. با وجودی که میزان عوارض موضعی ناشی از اولسر در EVL کم است، تعدادی از درمانگران تجویز داروهای کاهنده اسید را پس از EVL توصیه می کنند. بر این اساس امپرازول به عنوان یکی از پرمصرف ترین ممانعت کننده های پمپ پروتون (PPI) به بیماران پس از EVL تجویز شد تا تاثیر آن بر تعداد  و اندازه اولسرها بررسی شود.مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی شاهددار تصادفی شده 50 بیمار 22 تا 67 ساله مبتلا به سیروز کبدی و واریس گرید 2 و بالاتر که در طی سال 1384 به بیمارستان طالقانی تهران مراجعه کرده و کاندید درمان واریس مری به روش EVL بودند، بررسی شده و به طور مساوی بین دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. پس از ثبت اطلاعات اندوسکوپیک، EVL در همان جلسه انجام گردید. کپسول امپرازول به میزان 20 mg دو بار در روز به بیماران گروه مورد تجویز شد و به بیماران گروه دیگر پلاسبو داده شد. در روزهای 13-15 بعد از انجام EVL، بیماران مجددا آندوسکوپی شده و تعداد و اندازه اولسر بررسی شد.یافته ها: 42 نفر مطالعه را به پایان رساندند که 22 نفر از گروه امپرازول و 20 نفر از گروه پلاسبو بودند. دو گروه از نظر سنی، جنسی، گرید واریس، تعداد باندهای مورد استفاده، سابقه مصرف پروپرانولول، وجود گاستروپاتی و واریس فوندوس اختلاف معنی داری با هم نداشتند. میانگین و انحراف معیار تعداد اولسرها در گروه امپرازول 2.59±0.96 و در گروه پلاسبو 3.15±0.67 بود که از نظر آماری معنی دار و میانگین اندازه اولسر در گروه امپرازول تقریبا نصف گروه پلاسبو بود. (37.08±14.7 در گروه امپرازول در مقابل 73.74±14.36 در گروه پلاسبو (P<0.0001)).نتیجه گیری: امپرازول به میزان 20 mg دو بار در روز باعث کاهش بارز اندازه و تعداد اولسرها بعد از EVL می شود و تاکیدی بر این فرضیه است که اسید- پپسین در کاهش سرعت بهبودی اولسرهای بعد EVL نقش دارد.

سابقه و هدف: لیگاسیون اندوسکوپیک واریس مری (EVL) را به عنوان درمان انتخابی واریس های مری در نظر گرفته اند. در این مطالعه تجربیات ما در مورد بیمارانی که به دلیل واریس مری تحت EVL با لیگاتورهای چند باندی قرار گرفته اند، عرضه شده است.مواد و روش ها: 95 بیمار مبتلا به واریس مری که در طی سال 1381 تا 1385 در بیمارستان طالقانی تهران تحت EVL قرار گرفته بودند، مطالعه شدند. EVL به دلیل خونریزی فعال، پروفیلاکسی اولیه یا پروفیلاکسی ثانویه در واریس های گرید 2 یا بالاتر صورت گرفت. EVL هر 4-3 هفته تکرار می شد تا زمانی که همه واریس ها بسته می شدند یا به گرید 1 یا واریس های ترومبوزه کوچک تبدیل می شدند. اطلاعات بیمار شامل داده های دموگرافیک، فراوانی لیگاسیون با باند، سابقه اسکلروتراپی قبلی، مصرف پروپرانولول و عوارض جمع آوری شد. فراوانی عوارض با توجه به گروه های مختلف سنی، جنسی، فراوانی لیگاسیون با باند، گرید واریس، مصرف پروپرانولول، سابقه اسکلروتراپی، دلیل EVL و علت واریس مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: میانگین سنی بیماران 51.53±15.31 سال بود )محدوده سنی 81-15 سال(. میانگین تعداد انجام لیگاسیون تا رسیدن به پاسخ مطلوب 1.81±1.07 )بین 1 تا 6 بار( بود. شایع ترین علت انجام EVL خونریزی فعال بود. خونریزی دیررس (%14.7)، خونریزی زودرس (%10.5) و خونریزی اخیر (%10.5) شایع ترین عوارض EVL بودند. عوارض در گروهی که به دلیل خونریزی فعال EVL شده بودند به طور معنی داری بیش از گروهی بود که به دلیل پروفیلاکسی اولیه یا ثانویه تحت EVL قرار گرفته بودند (P=0.02). تعداد انجام لیگاسیون با باند به طور معنی داری در بیماران دارای عارضه بیش تر بود (2.58±1.25 در مقابل 1.4±0.66؛ (P<0.001 هیچ مورد مرگ و میری به دلیل انجام این روش مشاهده نشد.نتیجه گیری: EVL به عنوان روش اندوسکوپیک انتخابی در درمان واریس از عوارض کمی برخوردار است.

زمینه و هدف: واریس مری عمدتا به علت فشارخون پورت ایجاد میشود و یکی از عوارض بیماری های مزمن کبد است. در این مطالعه، ما ارتباط تشخیصی بین سفتی کبد و طحال اندازه گیری شده با الاستوگرافی و همراهی آنها با واریس مری در بیماران سیروزی را بررسی کردیم. روش بررسی: 521 بیمار سیروز کبد از شهریور 69 تا مرداد 69 مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران به دو گروه با و بدون واریس مری تقسیم و تمام آنان برای ارزیابی از نظر شدت واریس مری، آندوسکوپی فوقانی دستگاه گوارش شدند. برای همه بیماران سفتی کبد توسط الاستوگرافی کبد مورد سنجش قرار گرفت. یافته ها: ارتباط آسپارتات آمینوترانسفراز) AST (، آلانین آمینوترانسفراز) ALT (، پلاکت ( PLT ( و نسبت آسپارتات آمینوترانسفراز به پلاکت ) APRI ( بین دو گروه با و بدون 5/ واریس مری معنا دار نبود) 51 p>، ) همچنین برای سفتی کبد بین دو گروه، ارتباط معناداری 5/ دیده نشد) 929 P=. ) نتیجه گیری: سفتی کبد اندازه گیری شده با الاستوگرافی همراهی معناداری با میزان واریس مری نداشت و بین دو گروه مورد مطاله )با و بدون واریس مری( از نظر سفتی کبد، تفاوت معناداری دیده نشد.

سابقه و هدف با توجه به شایع بودن واریس زیرزبانی به ویژه در سالمندان و اهمیت مطالعه های اتیولوژیک و این که گزارش شده شاید وجود واریس پا با بروز واریس زیر زبانی نقش دارد؛ بنابراین این تحقیق روی سالمندان مبتلا به واریس زیر زبانی و گروه شاهد آن ها درآسایشگاه سالمندان کهریزک البرز در سال 1397 انجام شد. مواد و روش ها: تحقیق به روش مورد_شاهدی انجام شد و با مراجعه به آسایشگاه کهریزک البرز و ارایه معرفی نامه موافقت مسیولان آسایشگاه اخذ شد. فهرست سالمندان بالای 60 سال تهیه و با مراجعه به تک تک سالمندان پس از توجیه طرح و کسب رضایت آگاهانه آن ها شدند. گروه مورد افرادی بودند که مبتلا به واریس زیرزبانی بودند و گروه شاهد افرادی بودند که اولا: واریس زیرزبانی نداشتند و ثانیا از نظر سن و جنس و مصرف سیگار، فشار خون و پروتز دندانی مشابه نمونه مورد بودند. تشخیص واریس زبانی با بررسی کلینیکی و مطابق روش استاندارد انجام شد. تعیین مواجهه از طریق مصاحبه و معاینه در فضای امن انجام شد. سپس نقش واریس پا با واریس زیرزبانی با آزمون کای دو قضاوت آماری شد. یافته ها: تحقیق روی تعداد 109 نفر مبتلا به واریس زیر زبانی و 109 نفر گروه شاهد آن ها انجام شد. افراد دو گروه با هم مشابه بودند و یا اختلاف معناداری نداشتند. میزان مواجهه با واریس پا در گروه مورد 67 نفر (61 درصد) و در گروه شاهد 49 نفر (45 درصد) بود. (0/025

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: خونریزی ناشی از واریس مری با میزان مرگ و میر و هزینه بالای بیمارستانی همراه است. با تشخیص عوامل پیش بینی کننده خونریزی مجدد در هنگام بستری، می توان با اقدامات درمانی مناسب، از میزان بیماری زایی و مرگ ناشی از آن کاست. هدف مطالعه حاضر تعیین عوامل پیش بینی کننده خطر خونریزی مجدد در بیماران بستری شده به علت خونریزی از واریس مری با استفاده از عوامل دخیل در سیستم نمره دهی Child Turcotte Pugh (CTP) می باشد.روش بررسی: طی یک مطالعه تحلیلی مقطعی 100 بیمار بستری در مرکز آموزشی درمانی امام خمینی به علت خونریزی از واریس مری در مدت 1 سال (از تیر ماه 1386 تا خرداد ماه 1387) بررسی شدند. برخی مشخصات فردی- اجتماعی شامل سن، جنس، علت بیماری، امتیاز طبقه بندی CTP و یافته های بالینی، اندوسکوپیک و آزمایشگاهی بیماران ثبت شد. بیماران به دو گروه با و بدون خونریزی از واریس تقسیم بندی شدند و عوامل پیش بینی کنندگی در دو گروه مشخص گردید.یافته ها: 68 نفر در گروه بدون خون ریزی مجدد با میانگین سنی 49.88±16.42 سال و 32 نفر با میانگین سنی 54.22±19.81 سال، در گروه با خون ریزی مجدد بودند. سایز واریس (p<0.046)، انسفالوپاتی (p<0.05)، آسیت (p<0.5)، طبقه بندی اثر پیش بینی کننده بر بروز خونریزی مجدد داشتند. 12 نفر کلاس A، 59 نفر کلاس B و 29 نفر کلاس C طبقه بندی CTP داشتند. میزان حساسیت CTPو بیلی روبین در پیش بینی از طریق نمودار ROC، به ترتیب بیشتر از 85 و 62 درصد محاسبه شد. نتیجه گیری: تعیین درجه و امتیاز CTP در زمان مراجعه بیمار با خونریزی واریسی، اطلاعات مفیدی را در زمینه ریسک خونریزی فراهم می کند. در این مطالعه بیماران با CTP کلاس B قویا مستعد خونریزی مجدد بودند. همچنین با افزایش سطح بیلی روبین یا آسیت و انسفالوپاتی شدیدتر، خطر خونریزی بیشتراست که در این افراد نیز باید اقدامات پیگیرانه و محافظه کارانه صورت گیرد.